Soula Notos
Actrice en comedienne Soula Notos is sinds het moment dat haar Griekse ouders voet aan de Nederlandse grond hebben gezet, bezig met cultuurverschillen. In haar theaterproducties probeert ze ze te begrijpen, te overbruggen èn ze te koesteren. Voor haar werk doet ze wat anderen in vrije tijd graag doen: veel praten, lezen en mensen ontmoeten.
 
 
 
Thuis in Griekenland
6 mei 2008
Het is pas mei en de vragen van vage kennissen worden al voor mijn voeten geworpen: wat ga je met vakantie doen? Ga je weer naar Griekenland? Jeetje man, ik weet nog niet eens wat ik morgen ga doen, laat staan over een paar maanden. Niet dat ik er al niet over nadenk, maar beslissingen nemen dat duurt bij mij altijd even. Grieken plannen ook nooit zo ver vooruit: ‘de dag van morgen is groot, wie weet wat die brengt.’ (Agenda’s hebben ze dan ook niet, die Grieken.)

Gelukkig zijn de vragenstellers niet echt in mij geïnteresseerd, maar willen ze vooral hun eigen ervaringen met Griekenland tot in de details uit de doeken doen. Als het nu leuke, originele verhalen waren… Dat de tzatziki op Kreta nou zo lekker was. Tja… Ik knik altijd vriendelijk naar deze Griekofielen. Dat wel.

Maar goed, ga ik dit jaar weer naar mijn herkomstland? Dat lijkt een zeer triviale vraag te zijn, maar er zit een hele wereld van verlangen, afscheid en tijd achter. Als ik nu niet ga, zie ik mijn familie en vrienden gelijk twee jaar niet. Baby’s die ik nog voorzichtig heb opgetild, rennen nu gevaarlijk de weg op en geven weerwoord waar je u tegen zegt. Vrienden zijn ouder geworden, zijn verhuisd, hebben afscheid genomen. Bomen zijn gekapt, wegen aangelegd, buurtbewoners zijn overleden. Zal mijn oom volgend jaar nog leven?

Vakantie is het niet, dat weet iedere migrant. Het is je halve leven. Ik wil ernaartoe, omdat ik de bergen wil zien en de zee die daar ècht blauw is. De taal wil ik horen en spreken waarbinnen ik groter en levendiger kan en mag zijn. Maar er is zo’n grote wereld buiten waar ik nog nooit ben geweest. Zuid-Amerika, Marokko, Senegal, Thailand, Jordanië… zal ik daar ooit komen? Zoveel geld heb ik niet dat ik meerdere vakanties per jaar kan boeken.

En ik voel me altijd schuldig als ik daar ben. “Waarom blijf je niet bij je tante slapen? Wanneer kom je nou eens bij mij eten? Waarom ga je nu alweer weg?” En dan heb ik het nog niet eens over de verstikkende dagelijkse vragen over mijn ongetrouwde status. Dat ik een heel leven heb opgebouwd in Utrecht valt totaal in het niets tegenover mijn ringloze hand.

Zal ik gaan? Sommige mensen vinden het een luxeprobleem. Meer dan één thuis hebben. Misschien is dat wel zo. Het probleem is echter, dat ik thuis altijd mis.
 
Meer van columns van:
Soula Notos



Meer columns:
 
       
laatste reactie (6)
 
plaats een reactie
 
 
Melek

29 mei 2008 18:02

Ja, erg mooi! Het leek net alsof ik mijn eigen verhaal las..
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

september 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN