Soula Notos
Actrice en comedienne Soula Notos is sinds het moment dat haar Griekse ouders voet aan de Nederlandse grond hebben gezet, bezig met cultuurverschillen. In haar theaterproducties probeert ze ze te begrijpen, te overbruggen èn ze te koesteren. Voor haar werk doet ze wat anderen in vrije tijd graag doen: veel praten, lezen en mensen ontmoeten.
 
 
 
Dubbel verdriet
14 aug 2009
Er is een plek die ik ieder jaar weer fotografeer. Dezelfde foto met als enige verschil de wolken die er wel of niet op staan, een auto die op een landweggetje rijdt, bomen die langer zijn geworden. Het is het uitzicht van mijn ouderlijk huis in Noord-Griekenland. Hier ligt mijn oorsprong. Mijn thuis. In ieder geval één van mijn ‘thuizen’.

Het gevoel van twee ‘thuizen’ zie ik onder andere weerspiegeld in mijn twee paspoorten. Nu lijkt het debat over het dubbel paspoort even te zijn verstomd. In de discussie over de omstreden legerimam of de vraag over de kosten van allochtonen speelt het echter duidelijk een rol. Dubbele nationaliteit betekent volgens mensen als Wilders een dubbele loyaliteit. En wel conflicterende loyaliteiten. Misschien. Misschien ook niet. Maar wie heeft het over dubbel verdriet? Want dat is het ook. Omdat je te laat bent voor het afscheid van je familielid, voor de begrafenis. Omdat je de telefoon niet meer durft op te nemen uit vrees voor slecht. Dat je niet regelmatig naar het graf kunt gaan. Dat je te laat bent om gezamenlijke herinneringen en verhalen te maken.

Hoe vaak hebben we niet het vliegveld gebeld voor last minute tickets? Als een gek gereden naar Frankfurt. Huilend op de achterbank van de Ford. Op het vliegveld. In de taxi. Op weg naar een laatste blik op het lichaam van oma, oom, tante… Het dubbele verdriet heeft zich vastgezet op vliegvelden in Holland, Duitsland en Oostenrijk. In de plastic kopjes van de koffie die niet meer smaakte. In de foto’s die ieder jaar meer doden afbeelden dan levenden.

Ik heb in de loop der jaren veel familieleden verloren: alle opa’s en oma’s, ooms, tantes, een achternichtje. Van de 11 broers en zussen van mijn moeder zijn nog maar drie over. Toen ik afgelopen april een oom èn een tante verloor, kreeg ik bijna geen lucht meer. Alsof ik steeds meer word uitgegumd. Die warme plek in Griekenland vertoonde opeens een groot gat. Steeds meer vertrouwde lichamen verdwijnen. En daarmee verandert ook mijn thuis. Ik wist niet dat dat kon gebeuren. De huizen in onze buurt in het dorp vervallen. En erger nog: de mensen verdwijnen die de vraag nog konden beantwoorden: weet je nog? Het paard van opa dat werd doodgeschoten, de pompoen die in brand vloog en een stukje dat mijn moeder in het gezicht raakte, kijk daar is het litteken. Weet je nog? Hoe ik 3 jaar werd en mijn verjaardag vierde in het dorp. Wie heeft de taart gekocht of juist zelf gebakken? Was ik verdrietig dat mama er niet was? Wie weet dat nog? Iemand?

Mijn oom en zijn vrouw zijn afgelopen april allebei overleden. Aan kanker. Een verloren zaak. Zeker in een staatsziekenhuis in Griekenland. Het is raar, maar waar: ze zijn precies een week na elkaar overleden. Ze waren zo met elkaar verbonden, dat ze samen gingen. Want zonder de ander, wat ben je dan? Wat ben je dan?

Voor veel migranten, vluchtelingen, verstokte reizigers is er altijd een hier en een daar. Sommigen vinden dat teveel. Die vinden dat mensen zoals ik van twee walletjes eten. Er is echter zo weinig van te vinden: het is gewoon zo. Tot hoe lang ik foto’s van mijn dorp zal blijven maken, weet ik niet. Dubbele nationaliteit: het betekent niet alleen maar gratis slaapplaatsen in een warm land. Het is een voortdurend op weg gaan. Zonder echt te arriveren.

 
Meer van columns van:
Soula Notos



Meer columns:
 
       
laatste reactie (4)
 
plaats een reactie
 
 
Lulu

29 sep 2010 22:14

Mooi Soula,

G.
Lulu
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

september 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN