Esra Karadeniz
Esra (21) woont en studeert sinds enkele jaren in Groningen. Nadat ze als elfjarige een wedstrijdje -wie het eerst haar dagboek volgeschreven heeft- van haar vriendin won, was ze niet meer van haar pen en papier weg te slaan. Ze vindt het leven tussen twee culturen een verrijking; ‘Van beide culturen het positieve eruit halen’ is dan ook haar doel. Dit gaat echter dit niet zonder slag of stoot. Haar dagelijkse belevenissen, haar keuzes en haar gedachten en gevoelens zorgen voor enerzijds diepgaande gesprekken tussen haar en haar vriendinnen en anderzijds voor komische anekdotes.
 
 
 
Carpe diem!
16 okt 2009
Niets en niemand kon die dag ervoor zorgen dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen. Ik had geen zin om op te staan, mijn lenzen in te doen, naar college te gaan. Zelfs niet om de computer aan te zetten en snel even mijn mail te checken, wat ik ’s ochtends het liefst meteen na het opstaan doe. Het klaarmaken van mijn ontbijt, dat bestond uit een schaaltje cornflakes met yoghurt kostte me al teveel energie. En daarna kwam het ergste: voor mijn kleine plastic garderobe, ik herinner jullie eraan dat ik student ben, mijn outfit voor die dag samenstellen. Nog nooit heb ik zo lang voor mijn kledingkast gestaan. En het resultaat mocht er wezen: de jeans die ik de dag ervoor ook aanhad met een zwarte coltrui (waar ik drie exemplaren van heb). Bovendien lagen deze twee kledingstukken op een stoel naast mijn bed, dus heb ik voor niets een half uur lang met één oog naar mijn rommelige garderobe zitten staren. Enfin. Het was buiten nog pikdonker en het liefst wilde ik de hele dag in mijn bed liggen. Het was een soort van lichte depressie dat het weer met zich meebracht. Het regende, ik zag de takken buiten heen en weer gaan door de wind en iedere fietser die ik voorbij zag gaan had een dikke winterjas aan. Blijkbaar was het ook nog een koud. De trio waar ik het minst van houd. Mijn psychisch welzijn is afhankelijk van de stand van het weer, blijkt. Maar toch stond ik op, ging ik naar de faculteit en deed ik mijn dagelijkse dingen. Er gebeurde van alles die dag wat ervoor kon zorgen dat ik eventjes gelukkig kon zijn; een complimentje over mijn haar, een presentatie die goed ging en mijn vriendin die mij omhelsde omdat we elkaar al een tijdje niet hadden gezien. Normaal gesproken word ik hier wel vrolijk van. Maar nee hoor, drie keer is niet scheepsrecht in dit geval. Het werd avond en ik kwam thuis. Net toen ik op de bank neerplofte, belde mam mij op. Ze klonk verdrietig, maar ik kreeg het er niet uit wat haar dwarszat. Nadat ik opgehangen had, zat het mij toch niet lekker en belde ik haar op. Toen vertelde ze het. De broer van een goede vriendin van mijn moeder was overleden; een auto-ongeluk. Hij was nog geen maand geleden getrouwd, ik herinner mij de trouwfoto’s nog. De trouwjurk van zijn vrouw vond ik prachtig, het had een enorm lange sluier met pareltjes erop; zij zat ook in die auto en helaas heeft zij het ook niet overleefd. De rillingen liepen over mijn rug. Vanaf morgen zou ik ervoor zorgen dat ik van alles ging genieten en iedereen waarvan ik houd dit ook laten merken. Het zou zó te laat kunnen zijn…
 
Meer van columns van:
Esra Karadeniz



Meer columns:
 
       
laatste reactie (2)
 
plaats een reactie
 
 
Kisgülü

15 jan 2010 19:16

Lieve Esra,
heel veel mensen streven er naar om te genieten van wat ze hebben, ja voor je het door hebt kan het weg zijn!
Laten we dus niet vergeten dat onze naasten,dichtbij of ver weg en vrienden aandacht verdienen. Een groet maakt al zo veel goed.
Gegroet
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

oktober 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN