Sen
Rotterdam
Sen (25) - het gezicht van onze e-glossy - is voor veel vrouwen een feest van herkenning, omdat ze de typische dingen meemaakt net als iedere jonge mediterrane vrouw in de randstad. Zij voelt zich een product van twee culturen, die ze zonder enige moeite weet te mengen. Op een wat soms hilarische wijze maakt zij je deelgenoot van haar leven, haar twijfels en haar keuzes.
 
 
 
Alles, behalve mijn pin!
1 mrt 2007
Van de week had ik een date met een leuke jongen. We liepen gezellig door de stad en we zouden ergens wat gaan drinken. Ik wist dat hij mijn drankjes voor zijn rekening zou nemen, want hij zei immers: ‘Ik kan toch betalen?’ Maar nee, een slimme meid als ik heeft altijd wel geld op zak. Dus we gingen op zoek naar een pinautomaat. Die was zo gevonden, maar helaas bleek mijn pasje niet te werken. Dan maar even langs de bank om het op ‘the old way’ te verkrijgen. Dat was zijn idee en ik ging erin mee. Een nummertje trekken en wachten tot je aan de beurt bent. Daar had ik - als modern mens - helemaal geen trek in. En het kon zelfs niet, aangezien bij pinnen via de balie, ook legitimatie vereist is en die ontbrak. Terwijl ik baalde dat ik geldloos was, zocht hij naar een oplossing. ‘Probeer je het daar toch?’ zei hij naar de muur wijzend. ‘Ja, ik kan allicht een poging wagen,’ reageerde ik met de gedachte, dat het tevergeefs zou zijn. Ik was lichtelijk geïrriteerd, omdat het niet de eerste keer zou zijn dat mijn bankpas beschadigd was. Maar goed. Samen liepen we naar het apparaat en ik stond klaar om te pinnen. Het is toch een ongeschreven regel dat je elkaar privacy gunt als je geld pint? Maar deze jongen week niet van mijn zijde. Alsof hij mijn persoonlijke bodyguard was, stond hij daar met zijn hoofd naast de mijne, richting pinautomaat. Hij kon alles volgen wat ik deed. Even dacht ik nog: het moet mijn verbeelding zijn dat hij meestaart, maar wanneer ik opkeek zag ik zijn ogen strak gericht op het cijferkastje en het leek er zelfs op dat hij niet eens opmerkte dat ik het doorhad. Vreemd, dacht ik. Ik twijfelde nog een ogenblik of ik om privacy moest vragen. Iedereen zegt toch altijd: ‘Je mag alles weten, behalve mijn pin?’ En ja, er zijn vrienden en familie die mijn pin uit hun hoofd kennen, maar dat laat ik toe. Deze jongen, die ik nog maar een paar weken ken, denkt zeker dat hij er nu al recht op heeft? Tegen beter weten in, laat ik het toch toe. Ik durf het gewoonweg niet te zeggen. Bang dat hij zich zal generen, bang dat ik iemand onnodig kwets. Misschien ook onzeker over dat het mijn waarheid tegen de zijne is. Het pasje blijkt te werken en het gevraagde geld komt uit de muur. Intussen baal ik als een stekker, want ik denk aan het feit dat ik te laf was om voor mezelf op te komen. En ik besef dat het me eerder is overkomen. Niet exact hetzelfde, maar wel dat ik iets toeliet in een bepaalde situatie wat me niet zinde.
 
Meer van weblogs van:
Sen



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (3)
 
plaats een reactie
 
 
Kisgülü

5 mrt 2007 16:43

Ja, vervelend om met een naar gevoel te zitten. Ik herken het ook wel. Maar nu weet hij jouw pincode ook! Wat nu? Nu kun je de stap nemen om het voor jezelf te komen en je fout te corrigeren. Ten eerste zou ik mijn pincode veranderen, want je weet maar nooit.... en ten tweede zou ik het bespreken(al zal je hart uit je keel kloppen misschien), maar het gevoel dat jij zegt wat jij denkt is heerlijk...wat daarna komt...tsja daar leer je ook weer van, misschien toch maar eerst een bedenktijd nemen voordat je iets zegt of doet...
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

maart 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN