Sen
Rotterdam
Sen (25) - het gezicht van onze e-glossy - is voor veel vrouwen een feest van herkenning, omdat ze de typische dingen meemaakt net als iedere jonge mediterrane vrouw in de randstad. Zij voelt zich een product van twee culturen, die ze zonder enige moeite weet te mengen. Op een wat soms hilarische wijze maakt zij je deelgenoot van haar leven, haar twijfels en haar keuzes.
 
 
 
Erkend of herkend?
9 mrt 2007
Het is een gewone doordeweekse dag als ik bij de supermarkt in de rij sta. Maar het is wel ongewoon druk. De rijen worden alsmaar langer, maar er gaat geen extra kassa open. Er rest mij niets anders dan wachten op mijn beurt. Stiekem kijk ik in het mandje van mijn bejaarde buurvrouw, die in de andere rij staat. ‘Ik zie dat u een eenpersoonshuishouden runt?’ Ik hoor iemand praten en ik weet niet waar het vandaan komt. Het is niet die mevrouw naast me, maar wie dan wel? Als ik achterom kijk zie ik een jong meisje. Ik gok dat ze achttien moet zijn. Ik glimlach zusterlijk naar haar en draai me weer om. Een paar seconden later hoor ik weer een stem, maar nu naar mij gericht: ‘U bent toch Sen?’ Voordat ik me weer omdraai moet ik even stiekem glimlachen. Word ik nou herkend? Ik draai me een kwartslag en ik zeg tegen haar: ‘kennen wij elkaar?’ Ja, dat zou natuurlijk kunnen toch? Ze kijkt me aan en haar stem klinkt ineens heel ver weg. ‘Ik heb u op de e-glossy gezien. U bent toch van het filmpje?’ Ineens voel ik me oud en dat terwijl ik nog maar vijfentwintig ben. ‘Je mag wel jij zeggen hoor, zoveel schelen we niet, toch?’ Ze lacht lief terug en zegt. ‘ Nou, ik ben zeventien. En u. Eh.., jij bent toch vijfentwintig?’ Voor me hoor ik iemand roepen: ‘mevrouw, mevrouw,’ nieuwsgierig kijk ik voor me. ‘U kunt aansluiten,’ zegt de caissière tegen me. ‘Toch maar u dan?’ zegt het meisje bijdehand. Ik leg mijn boodschappen op de band en besef dat dit de eerste keer is dat iemand mij herkent. Het geeft toch wel een speciaal gevoel en ik ben dat zeventienjarige meisje dankbaar. Na het afrekenen wacht ik nog even op haar en vraag hoe zij heet. ‘Ik heet Amina,’ zegt ze weer een beetje verlegen. We nemen afscheid en ik denk: ‘Amina’ is het eerste meisje dat mij herkende.
 
Meer van weblogs van:
Sen



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (9)
 
plaats een reactie
 
 
Sibel

5 apr 2007 11:10

Sen is rich and famous.hihi..

Een filmpremiere is al een goed begin. En over dat je nog niet zoveel bekende Nederlanders bent tegengekomen, daar komt op de premiere verandering in;).

Have fun!
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

maart 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN