Sen
Rotterdam
Sen (25) - het gezicht van onze e-glossy - is voor veel vrouwen een feest van herkenning, omdat ze de typische dingen meemaakt net als iedere jonge mediterrane vrouw in de randstad. Zij voelt zich een product van twee culturen, die ze zonder enige moeite weet te mengen. Op een wat soms hilarische wijze maakt zij je deelgenoot van haar leven, haar twijfels en haar keuzes.
 
 
 
Buiten in Rotterdam
19 apr 2007
Mijn straat is één groot terras. Dat klinkt misschien wat vreemd, maar ach... Als je drie hoog woont met een balkon op het Noorden dan moet je toch echt naar buiten om een glimp van de zon op te vangen. En dat doe ik met veel plezier. Het doet me aan mijn vakanties in Turkije denken. Mijn ouders hebben daar een huisje met uitkijk op een naaldbos. Het wordt afgeschermd door een stenen muur, die slechts twee meter hoog is. Ik ben er al jaren niet geweest en soms verlang ik naar die momenten die zo anders lijken, maar misschien is dat slechts mijn verbeelding. Zowel elders op de wereld als hier gaan mensen met mooi weer massaal naar buiten. De bossen worden bewandeld, de stranden lopen vol en de steden lijken wel parken. Iedereen zoekt een plekje om te genieten van de warme temperaturen en voor degenen die echt niet van de zon houden, voor hen blijft er altijd een lekker koele stoel in de schaduw over.

Ook in het plaatsje waar wij ons vakantiehuisje hadden zaten we drie hoog, en ook daar was de straat onze tuin. Zo zagen de buren het ook en vooral de vrouwen vonden allerlei manieren om hun huishoudelijke taken buiten te verrichten. Met de warme temperaturen leek dit niet meer dan logisch. Het zag er zo uitnodigend uit, die vrouwen op de stoep. Sommigen zaten op een zitkussen, anderen hadden een houten krukje en een oudere dame, chique als ze was, nam altijd haar stoel mee. Één vrouw buiten betekende na een half uur, automatisch een groep. Sommigen deden hun delicate wasjes, terwijl ze gezellig kakelden, anderen bereidden het eten voor, en ook waren er vrouwen die hun thuiswerk op straat uitvoerden. Bijvoorbeeld: het rijgen van tabaksbladeren. Als dan zo'n vrouw bezig was en ik voegde me in de groep, dan was het niet meer dan gewoon om mee te doen, want niets doen... Dat was nutteloos. Soms nam ik een handwerkje mee - een bolletje garen en een haaknaald - waar ik natuurlijk niets van bakte, maar ik kon altijd rekenen op support als ik er niet uit kwam. Dat niets doen op een zonnige dag, dat bevalt me hier wel heel erg. Ik kijk een beetje rond naar de mensen die om me heen zitten of naar passanten. Ik bestel nog een drankje en laat de rust tot mij komen. Wat wil je nog meer? Ik kijk nu al uit naar de zomer, heerlijk bruin bakken en als de nacht komt nagenieten van de warmte die blijft hangen in de straten van Rotterdam.
 
Meer van weblogs van:
Sen



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (4)
 
plaats een reactie
 
 
Ayse

24 apr 2007 12:01

Nadia, dat is dan echt die nuchterheid van Nederland. In het buitenland zijn ze dus zó gastvrij, dat ze onbekenden aan hun tafel laten meedelen.
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

maart 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN