Sen
Rotterdam
Sen (25) - het gezicht van onze e-glossy - is voor veel vrouwen een feest van herkenning, omdat ze de typische dingen meemaakt net als iedere jonge mediterrane vrouw in de randstad. Zij voelt zich een product van twee culturen, die ze zonder enige moeite weet te mengen. Op een wat soms hilarische wijze maakt zij je deelgenoot van haar leven, haar twijfels en haar keuzes.
 
 
 
Het zal je maar overkomen
26 apr 2007
Het is zaterdagavond. Ik heb net mijn fiets gestald op het Centraal Station (Rotterdam) en ik loop de stationshal binnen. Ik moet nog een kaartje kopen bij de automaat, want ik ga naar Amsterdam. Ik zie een meisje met een groene jas, die bij een van de automaten staat te pinnen. Er zijn nog twee automaten vrij. Ah, het is gelukkig niet zo druk denk ik. Ik zie ook twee toeristen staan, die met elkaar praten. Ze kijken beiden mijn richting op. Zouden ze het over mij hebben? denk ik nog en dan keer ik me naar de kast om een kaartje te kopen. Ik ben bijna klaar als er iemand naast me staat. 'Excuse me,' zegt een vrouwenstem. Als ik opkijk zie ik dat het die dame met die groene jas is, die daarnet nog... En ik hou op met denken. Ik moet tenslotte mijn pincode intoetsen, voordat ik mijn kaartje krijg... En de trein wacht ook niet op verlate passagiers. 'Sorry, I'm busy,' zeg ik. Ze zegt: 'okay,' maar blijft staan. Ik voel ineens een onverwachte kwaadheid opkomen, er schiet van alles door mijn hoofd. Ondanks het meisje er vrij fatsoenlijk uitziet, ze geen nare lichaamsgeur om zich heen heeft hangen, haar kleding en haar kapsel er fraai uitzien, heeft ze bloeddoorlopen ogen. Het zijn geen betraande ogen geweest, dat kun je zien. Het ziet er meer uit alsof ze verslaafd is. Ze staat nog steeds voor me. 'I am busy here,' zeg ik nogmaals, maar ze doet weer alsof ze netjes op me zal wachten tot ik klaar ben. Ik denk aan televisiebeelden, waarop ze allerlei fraudeertrucs lieten zien, hoe mensen van hun pas werden bestolen. De achterdocht slaat toe en ik reageer heel fel. 'Privacy, I would like some privacy,' zeg ik een beetje te hard en ik maak van die wegwuifbewegingen van dat ze weg moet gaan. Terwijl ik bezig ben om deze tante weg te jagen, voel ik me haast onwel worden. Ik vind het verschrikkelijk dat ik zo naar moet doen tegen haar, maar ineens lijkt alles samen te vallen. Die twee jongens die mij observeerden, terwijl ik met mijn pinpas in mijn hand aan kwam lopen. Het meisje dat deed alsof ze een kaartje kocht en... Zij druipt af als een hond en ik ga verder met mijn aankoop. Nog even twijfel ik of ik hier melding van moet maken bij de NS, maar dan denk ik: ik moet die trein halen!
 
Meer van weblogs van:
Sen



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (4)
 
plaats een reactie
 
 
Kisgülü

2 mei 2007 21:41

Je denkt dat het je niet zal overkomen,maar toch altijd op je hoede blijven hoezeer ik het verafschuw om mensen te wantrouwen. Toch vergeet ik vaak dat mensen niet te vertrouwen zijn, daarom twee keer bestolen....
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

maart 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN