Sen
Rotterdam
Sen (25) - het gezicht van onze e-glossy - is voor veel vrouwen een feest van herkenning, omdat ze de typische dingen meemaakt net als iedere jonge mediterrane vrouw in de randstad. Zij voelt zich een product van twee culturen, die ze zonder enige moeite weet te mengen. Op een wat soms hilarische wijze maakt zij je deelgenoot van haar leven, haar twijfels en haar keuzes.
 
 
 
Een picknick
31 mei 2007
'Wat vind jij lekker?' Hoor ik hem vragen aan de andere kant van de lijn. Een paar uur voor we elkaar zullen ontmoeten in het park. '...euh, weet ik niet precies. Stokbroodjes en smeerkaas, oh misschien iets zoets? Aardbeien mag ook... En wat ik ook heel lekker vind...' Hij lacht en ik besef dat ik zojuist eerst heb gezegd dat ik het niet weet en daarna een scala aan dingen heb opgenoemd. Ja, zo ben ik. 'Oke, ik denk dat ik precies in mijn mandje heb wat jij zojuist allemaal heb opgesomd.' En ik hoor mezelf ook lachen. We nemen een beetje ongelukkig afscheid, maar zo gaat dat met mensen die elkaar langzaam leren kennen. Het is helaas niet al te warm weer voor een picknick, maar ik kan me er gelukkig op kleden en ik neem dan ook een extra groot kleed mee, zodat we ons er nog altijd in kunnen wikkelen als we gaan klappertanden. De zon schijnt, maar de wind is ook van de partij.

Hij zit daar op een bankje, met een grote tas naast hem. Ik heb mijn sportieve outfit maar aangetrokken, want dat zit lekker comfortabel. Mijn haar in een paardenstaart, met wat losse slierten aan de zijkant. Lekker nonchalant. Als hij me ziet loopt hij op me af, geeft me een kus op de wang en hij pakt mijn spullen uit mijn handen. Wat een gentleman, denk ik. De zenuwen gieren door mijn lijf. Toch best wel eng om samen zo de dag door te brengen. 'Waar zullen we gaan zitten?' vraagt hij, terwijl we met alle bagage het grasveld oplopen. 'Ja, ergens in het midden,' floept het eruit. Hij loopt naast me, maar net iets sneller dan ik. En als we ongeveer 50 meter hebben gelopen, zegt hij: 'Hier.' Een paar minuten later zitten we. Om ons heen is het vrij rustig. In de verte zit een groepje mensen. De hoge bomen staan fier met hun bladeren, zo mooi groen. Door de wind wordt het een levend schilderij en wij zitten erin. Hij is leuk denk ik en ik hoop dat hij ook zo over mij denkt. We eten wat, we liggen wat en we filosoferen over de zin van het bestaan. Ondanks ik daar altijd wat sceptisch over ben, lijk ik nu wel totaal omgeslagen. Opeens vind ik mezelf in zijn armen en zo liggen we te genieten van de stilte, de fluitende vogels en van de wind die door onze haren waait. Het is perfect. Zo mag het altijd zijn denk ik en ik lach stilletjes om mijn dwaze gedachte.

Na een paar uur in het park te hebben gehangen besluiten we om terug te gaan. We lopen samen en hij pakt mijn hand vast. Opeens voel ik me raar... De twijfels slaan een beetje toe. Terwijl ik net nog in zijn armen lag alsof we elkaar al heel lang kenden, voel ik nu opeens iets waardoor ik me ongemakkelijk voel. Hoe kan dit nou? Hij reikt mijn zijn hand en ik raak in paniek. Angst? Bindingsangst? Ik probeer zo subtiel mogelijk zijn hand weer los te laten. Ik doe alsof ik iets uit mijn tas zoek, maar er bestaat een grote kans dat hij me doorheeft. Of toch niet? Ik houd me van de domme, maar als ik naar zijn gelaat kijk dan zie ik iets van teleurstelling. Hoe kan ik zo een leuke middag nou op zo een wijze verknallen? Ik baal van mezelf. We lopen door, in stilte.
 
Meer van weblogs van:
Sen



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (2)
 
plaats een reactie
 
 
Nanda

4 jun 2007 9:39

Mijn ervaring met jongens is dat ze eerst helemaal weg van je zijn, maar als het puntje bij paaltje komt dan krabbelen ze terug. Dat begrijp ik echt niet. Het is zo'n wel-niet spelletje lijkt haast wel. Daarom ben ik zelf ook altijd wel terughoudend. Misschien heb jij meer last van verlatingsangst dan van bindingsangst, of vergis ik mij?
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

maart 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN